در نظام اقتصادی کنونی، هر واحد پول مسیری را طی می‌کند که در نهایت به تولید، تقویت یا بازتولید یک نظام ارزشی مشخص ختم می‌شود. بسیاری از برندهای آشنا در سبد مصرف روزانه ما — از شوینده‌ها و نوشیدنی‌ها گرفته تا مواد غذایی و پوشاک — به صورت مستقیم یا از طریق زنجیره‌های تأمین، سرمایه‌گذاری‌های بانکی، پرداخت مالیات یا حق امتیاز به نهادهایی متصل هستند که از جبهه ظلم و استکبار حمایت می‌کنند.

مشکل صرفاً آگاهی نیست؛ مشکل اصلی نبود جایگزین‌های ساختاری و فقدان یک اکوسیستم اقتصادی موازی است. حرکت‌های پیشین تحریم، هرچند ارزشمند، نتوانستند کالاهایی با گردش مالی چند میلیارد دلاری را از چرخه خارج کنند. چون بدون جایگزین، تحریم ناقص است؛ بدون زیرساخت، جایگزینی ممکن نیست؛ بدون مدل پایدار، زیرساخت دوام نمی‌آورد.